Fizjoterapia

INPP
Integracja sensoryczna
Metoda NDT-Bobath
Metoda PNF
Specyfikacja ortez ICB

INPP (Instytut Psychologii Neurofizjologicznej INPP (Institute for Neuro-Physiological Psychology)

Program ćwiczeń integrujących dla przedszkoli, jest programem korygującym oznaki niedojrzałości neuromotorycznej.

Symptomy związane z niedojrzałością neuromotoryczną:

trudności z usiedzeniem w miejscu,
nadruchliwość,
słaba postawa siedząca, szczególnie przy stole podczas posiłku lub przy biurku podczas odrabiania lekcji,
trudności w nauczeniu się samodzielnego ubierania – zapinania guzików, wiązania sznurowadeł, wkładania ubrania w odpowiedni sposób,
trudności podczas używania noża i widelca,
problemy z pisaniem,
niedojrzały chwyt pisarski,
problemy z czytaniem,
błędy ortograficzne,
trudność z łapaniem piłki,
unikanie sportu lub bardzo dobra sprawność fizyczna, ale unikanie prac pisemnych,
słaba kontrola impulsów,
historia przyspieszonego (do 10 miesiąca życia) lub opóźnionego (po 18 miesiącu życia) chodzenia,
historia opóźnionego rozwoju mowy.

Terapeuci INPP przeprowadzają ocenę rozwoju fizycznego dziecka. Testy przesiewowe INPP sprawdzają obecność odruchów pierwotnych. Odruchy pierwotne to naturalne reakcję ciała, które występują u dzieci w pierwszym roku życia, jeżeli nie zostaną wyhamowane to może skutkować różnymi nieprawidłowościami w wieku szkolnym. Wiele problemów z czytaniem, pisaniem, ortografią, matematyką, koncentracją, obniżonymi osiągnięciami i zachowaniem ma swoje korzenie w niedojrzałym rozwoju sprawności fizycznej, która wspiera wiele aspektów uczenia się.

Program ćwiczeń Integrujących INPP ma za zadanie redukcje oznak niedojrzałości neuromotorycznej. Jest to skuteczny program naprawczy w zakresie stymulowania rozwoju dojrzałych umiejętności motorycznych. Nauczyciel pracuje z grupą przez dziesięć minut dziennie przez cały rok. Ćwiczenia i tempo są dostosowane do możliwości grupy.

Integracja Sensoryczna

Termin ten określa prawidłową organizację wrażeń sensorycznych (bodźców) odbieranych przez receptory ze świata wewnętrznego i zewnętrznego w ośrodkowym układzie nerwowym. Oznacza to, że mózg, otrzymując informacje ze wszystkich zmysłów (dotyk, czucie głębokie, równowaga, wzrok, słuch, smak, węch) dokonuje ich rozpoznania, segregowania i interpretacji oraz integruje je z wcześniejszymi doświadczeniami. Na tej podstawie tworzy odpowiednią do sytuacji reakcję. Jest to adekwatne i efektywne reagowanie na wymogi otoczenia. Jest to podświadomy proces zachodzący w mózgu – tak jak np. oddychanie – zachodzi bez udziału naszej świadomości. Prawidłowo przebiegająca integracja sensoryczna rozpoczyna się już w okresie płodowym i tworzy podstawę prawidłowego rozwoju ruchowego, kształtowania mowy, zachowania, emocji, uczenia, pisania, czytania, liczenia i koncentracji uwagi.

Teoria integracji sensorycznej opiera się na kilku założeniach odwołujących się do neurologii i teorii zachowania.

Plastyczność neuronalna, czyli zdolność mózgu do zmian i modyfikacji. Dokonuje się przez całe życie, ale znacznie większa jest u młodszych dzieci. Plastyczność mózgu ma zasadnicze znaczenie dla terapii integracji sensorycznej, gdyż zakłada możliwość zmian w obrębie systemu nerwowego pod wpływem kontrolowanego dopływu bodźców sensorycznych.
Sekwencyjny rozwój procesów integracji sensorycznej. Złożone kompleksowe zachowania rozwijają się w oparciu o bardziej podstawowe, wcześniej wykształcone.
Integralność systemu nerwowego. Wyższe struktury mózgu ewaluują z niższych. Mózg funkcjonuje jako całość i istnieje wzajemna zależność między ośrodkami podkorowymi i korowymi.
Reakcje adaptacyjne, czyli właściwe reakcje na wymogi środowiska. Reakcje adaptacyjne wpływają na rozwój integracji sensorycznej, a procesy integracji sensorycznej przyczyniają się do pojawienia się coraz bardziej złożonych reakcji adaptacyjnych na zasadzie sprzężenia zwrotnego.
Każde dziecko ma w sobie wewnętrzny pęd do rozwoju do dostarczania sobie bodźców, których potrzebuje.

Zasady usprawniania dzieci z zaburzaniami przetwarzania sensorycznego:

Pozwalania na inicjację zabawy przy danym sprzęcie;
Akcentowanie pozytywnych doświadczeń;
Zadawanie pytań w celu rozwiązania problemu;
Wykorzystujemy WEWNĘTRZNĄ motywację dziecka;
Gradiacja trudności ćwiczeń;
Włączenie nowych umiejętności tak, aby nie były odrzucone przez dziecko;
Stopniowe rozszerzanie i budowanie aktywności na bazie wcześniejszych doświadczeń;
Zabawy w oparciu o życie codzienne.

Metoda NDT-Bobath

Metoda NDT-Bobath została stworzona w latach 40 XXw. przez Bertę i Karla Bobath. Od tego czasu jest stosowana na całym świecie, zarówno dla dzieci jak i dorosłych.

W Polsce Metoda NDT-Bobath stosowana jest z powodzeniem dla wcześniaków, niemowląt i dzieci starszych z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz prezentującymi opóźnienia w rozwoju.

Historia Metody NDT-Bobath

Metoda NDT-Bobath została zapoczątkowana w latach czterdziestych XX wieku w Londynie przez fizjoterapeutkę Bertę Bobath i jej męża Karela – neurologa. Metodę rozwijano i modyfikowano równocześnie ze zdobywanymi doświadczeniami praktycznymi
i osiągnięciami wiedzy medycznej, głównie z zakresu neurofizjologii oraz obserwacji przebiegu prawidłowego i nieprawidłowego rozwoju ruchowego dzieci.

Metoda NDT-Bobath jest stosowana na całym świecie. Przyjęte w niej założenia i sposoby postępowania nie wywołują kontrowersji i są powszechnie akceptowane.

Założenia Metody NDT-Bobath

Usprawnianie według Metody NDT-Bobath ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło uzyskać niezależność
w życiu i wykorzystać swe możliwości na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN).

Uzasadnieniem dla opracowanego postępowania Metodą NDT-Bobath było stwierdzenie, że rozwój dziecka z dysfunkcją OUN, w tym
z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym (MPDz), przebiega inaczej niż rozwój prawidłowy. Doświadczenia czuciowo-ruchowe takiego dziecka są odmienne, co wywołuje nieprawidłowe odczuwanie własnego ciała oraz nieprawidłowe ruchy. Reakcje prostowania
i równowagi często nie rozwijają się. Zaburzenia w napięciu mięśni i niewłaściwe jego rozłożenie powodują powstawanie odmiennych wzorców ruchowych, typowych dla poszczególnych zaburzeń. Pierwsze nieprawidłowe objawy dotyczą zwykle kontroli głowy i tułowia. Następnie rozwijają się nieprawidłowe ruchy w dystalnych częściach ciała. Dominują wzorce zgięciowe i wyprostne, a rozwój ruchów rotacyjnycch jest znacznie upośledzony.

W związku z powyższym główne zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath obejmują:

– wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia,

– hamowanie nieprawidłowych odruchów oraz

– wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu, którymi są: głowa,obręcz barkowa , obręcz miedniczna i inne części ciała, oraz

– wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych cynnościach.

Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych
i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu.

Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Podczas ćwiczeń dziecko nie powinno płakać, gdyż płacz zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno mieć zapewnione pełne poczucie bezpieczeństwa, co warunkuje osiągnięcie współpracy i akceptacji
z prowadzącym ćwiczenia.

Mimo, że zajęcia prowadzi się najczęściej indywidualnie, ich celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestniczeni
w normalnym życiu rodzinnym i społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, stopnia jego sprawności, występujących zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.

Jak już było wspomniane, usprawnianie według koncepcji NDT-Bobath jest szczególnie przydatne w leczeniu niemowląt i dzieci, ponieważ może być łatwo włączone w ich biologiczny rytm dnia. Prawidłowo wykonywane zabiegi pielęgnacyjne, karmienie, noszenie dziecka, czy zabawa z nim są odpowiednimi momentami do utrwalania ruchów ćwiczonych przez fizjoterapeutę. Odpowiednio przeszkoleni rodzice i opiekunowie, którzy zrozumieją problemy i trudności występujące u ich dziecka kontynuują ćwiczenia
w warunkach domowych. Za szkolenie rodziców odpowiedzialny jest lekarz prowadzący i fizjoterapeuta.

Metoda PNF (czyli proprioceptywne torowanie nerwowo-mięśniowe)

Jest jedną z najbardziej znanych koncepcji terapeutycznych już od lat 40-tych ubiegłego wieku. Pierwotnie koncepcję PNF stosowano w pracy z pacjentami cierpiącymi na SM oraz chorobę Heinego-Medina. Z biegiem czasu jasny stał się fakt, że założenia koncepcji oraz jej podejście terapeutyczne mogą być z powodzeniem stosowane z różnymi schorzeniami narządu ruchu. Filozofia leżąca u podstaw koncepcji rozpatruje człowieka w całości, zakładając istnienie niewykorzystanych potencjałów. Oparta jest na neurofizjologicznych zasadach wykonywania czynności ruchowych i ich rozwoju w trakcie życia człowieka, wykorzystywana do odzyskiwania utraconych lub kształtowania zaburzonych umiejętności ruchowych. Metoda uwzględnia odczuwanie własnego ruchu (propriocepcję) oraz skupia się na ułatwianiu ruchu zgodnego z fizjologicznymi sposobami wykonywania jak najbardziej skutecznej czynnościowo aktywności ruchowej.

W koncepcji PNF bierzemy pod uwagę: funkcje życiowe, naukę chodu, wzorce ruchowe.

Korzyści z pracy w koncepcji PNF to:

Metoda przyjazna dla pacjenta – oparta na bezbolesnej pracy wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji;
Wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji terapii z diagnostyką;
Możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji;
Zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych;
Wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego;
Duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.

Zastosowanie:

neurologia;
ortopedia;
pediatria.

Termoplastyczne wkładki ortopedyczne ICB MEDICAL

Termo-formowalne ortezy stopy ICB MEDICAL to wynik badań nad biomechaniką kończyn dolnych. Produkty ICB to efekt połączenia wiedzy naukowej i wieloletniej praktyki lekarzy ortopedów, podologów i fizjoterapeutów. Podstawą wyjątkowej skuteczności wkładek ortopedycznych ICB jest opatentowany system DUAL DENSITY TECHNOLOGY (Technologia Podwójnej Gęstości) oraz możliwość właściwego dopasowanie wkładki do stopy pacjenta w kilka minut podczas jednej wizyty. Termoplastyczny materiał z „pamięcią” z którego wykonane są wkładki ortopedyczne ICB MEDICAL, umożliwia dokonanie korekcji i jej oceny bezpośrednio po wykonaniu.

Dlaczego warto wybrać australijskie termoplastyczne wkładki ortopedyczne ICB MEDICAL

wkładki ICB MEDICAL wykonują tylko specjaliści (fizjoterapeuci, lekarze oraz technicy ortopedzi);
prawidłowa korekcja wady odbywa się w trakcie jednej wizyty w butach pacjenta na podstawie badania wykonanego przez specjalistę;
wkładka ICB MEDICAL jest termoformowalna na całej długości, grubości i szerokości (za pomocą pistoletu termicznego w temperaturze 300-600°C), co daje możliwość terapeucie realizacji każdego planu na wkładkę korekcyjną lub odciążającą;
istnieje możliwość wielokrotnej zmiany kształtu wkładki, co umożliwia np korekcję etapową (np w celu ochrony stawów kolanowych), lub dalszą terapię wkładką po uzyskaniu wstępnych efektów (np po wizycie kontrolnej).
możliwość doboru wkładki specjalnej dla dzieci z wadami postawy ciała, z chorobami neurologicznymi i ortopedycznymi, dla młodzieży z problemami sportowymi, do półbutów z powlekaną zewnątrz tkaniną.
Występują jeszcze w postaci 2/3 długości (np do balerinek), do damskich butów na obcasach, czy osób z problemami krążeniowymi i metabolicznymi (bardzo miękkie).

Terapia Neurorozwojowa

„Neurorozwojowa diagnoza i terapia dzieci z zaburzeniami sensorycznymi i posturalno-motorycznymi”

Jest to metoda rehabilitacji bazująca na podstawach neurofizjologicznego rozwoju człowieka oraz na dostarczanych do organizmu doświadczeniach sensorycznych. Diagnoza polega na wnikliwej analizie jakości ruchu dziecka za pomocą specjalistycznych testów klinicznych oraz ocenie spontanicznej aktywności ruchowej. Obserwacji zostają poddane również sposoby jak odbierane i przetwarzane zostają bodźce sensoryczne. Stosować ją można zarówno u wcześniaków, niemowląt jak i dzieci starszych. Techniki terapeutyczne są dobierane indywidualnie do potrzeb pacjenta, a ich priorytetowym celem jest wykształcenie prawidłowych wzorców motorycznych i posturalnych oraz dostarczanie i wzmacnianie prawidłowych doświadczeń sensorycznych.